Afschaffing TMC

Helaas dit keer slecht nieuws! Althans...sommige Italiaanse fokkers zullen het besluit toejuichen, zo niet hebben er zelfs aan meegewerkt of het besluit mede bewerkstelligd.

U weet om Italiaans kampioen te worden moet de Maremmano-Abruzzese niet alleen 6 x een CAC behaald hebben, maar ook een test (TMC = karaktertest met aankeuring) met goed gevolg afleggen. Om aan deze test überhaupt te mogen deelnemen, moet de hond geröntgend zijn en een A of B voor zijn heupen hebben; een angstige en kreupele hond is immers niet echt een promotie voor het ras.

Het heeft de Italiaanse rasvereniging heel wat moeite gekost om de invoering van deze test voor elkaar te krijgen en uiteraard was niet iedereen er gelukkig mee. Wie honden heeft of fokt met slechte heupen of een angstig karakter kan het slagen voor de test wel vergeten en dientengevolge geen Italiaans kampioen worden. Helaas heeft deze groep er nu voor gezorgd dat de ENCI, de Italiaanse kennelclub, besloten heeft dat de test niet meer noodzakelijk is om Italiaans kampioen te worden, met als reden dat het karaktergedeelte niet nodig is, immers op een show valt genoeg te beleven om het karakter te beoordelen en het aankeurgedeelte komt overeen met een keuring op een show en is derhalve overbodig. Het is bovendien slecht voor het aantal inschrijvingen op shows - waarom zou je inschrijven als je toch geen titel kunt bemachtigen- en scheelt dus inkomsten. Het belang van een goede gezondheid c.q. röntgenen wordt gemakshalve vergeten.

Al met al een enorme stap terug in de ontwikkeling en verbetering van het ras en een klap in het gezicht van degenen die zich hebben ingezet om niet alleen een mooie, maar ook een gezonde en evenwichtige Maremmano te bewerkstelligen. Zeker bezien in het licht van ontwikkelingen in andere landen, waar voor steeds meer rassen steeds meer testen ontwikkeld worden en onderzoeken verplicht gesteld worden, een onverantwoordelijke beslissing, helaas gestoeld op eigen belang van een enkeling. Enig pluspunt in het geheel is dat het oude bestuur van de ENCI niet is herkozen en hopelijk ziet het nieuwe bestuur de vergissing in en draait het besluit weer terug. Te bevrezen valt echter, dat dit niet van vandaag op morgen zal gebeuren en dat het kwaad dan al is geschied.

Raduno in St. Iona di Ovindoli, 2007

Op dinsdag 1 mei - in heel Europa een nationale feestdag - werd de vierde Memorial Sirio di Michelle gehouden in St. Iona dus, een gehucht in de buurt van Avezzano in de Abruzzen, zo'n anderhalf uur rijden van Rome. Totaal ingeschreven 78 honden en uiteraard ging de Sirio di Michelle trofee, hoe kan het ook anders naar ... Cafiero.
Deze Raduno had een behoorlijk hoog Payton-Place gehalte.
Om te beginnen zouden er veel buitenlanders aanwezig zijn, waaronder een grote groep Engelsen. 2 van hen hadden besloten reeds een dag eerder te komen. Hierdoor hebben ook zij kunnen genieten van het wederom grootst aangepakt diner de avond voorafgaand aan de Raduno. En gezamenlijk hebben wij nog een aantal fokkers en honden bezocht; ze hebben genoten. Een ander stel was op eigen gelegenheid reeds afgereisd, en beklaagde zich er meteen over niet op de hoogte gebracht te zijn van de verschoven datum; de Raduno was in eerste instantie gepland geweest op de zondag voorafgaand. Tja, hadden de Italianen haar nu niet even kunnen waarschuwen! Beide stellen deden hun uiterste best niet met elkaar in contact te komen; ze hebben grote 'verschillen van mening' over een door hen samen geïmporteerd teefje, waar het co-eigenaarschap dus op grote ruzie is uitgelopen. Het levert echter wel interessante wetenswaardigheden op als je niet, zoals ik, met beide paren gebrouilleerd bent; je hoort nog eens wat.

De rest van de Engelsen had besloten de dag zelf 's morgens vroeg te komen. Deze groep zou om half tien op het vliegveld van Rome aankomen, een busje huren en dan naar de plaats van bestemming reizen. Dat ze een gedeelte van het ochtendprogramma daardoor zouden mislopen was ingecalculeerd. Correct verondersteld was ook, dat het programma natuurlijk niet om de aangegeven tien uur zou beginnen, maar een grote misrekening was dat de hele keuring van zowel reuen als teven, gedaan in twee ringen, vóór de lunch gedaan was. Nu lunchen de Italianen wel laat, maar toen de Engelsen eindelijk rond 1 uur aankwamen konden ze nog net de laatste Koppels en Groepen zien; de rest was reeds geweest. Vooral spijtig voor de meerderheid van de groep, voor wie het de eerste trip en kennismaking met Italië en Italiaanse Maremma's was. Mee-lunchen deden ze maar niet, want ze hadden reeds gegeten en na afloop van de lunch, toen alle honden gepremieerd gingen worden en dan nog een keer naar voren gehaald worden, besloten ze ergens anders bij een fokker naar honden te gaan kijken. Kortom, niets gezien van de show, alle leuke dingen gemist.

Behalve de Engelsen was er ook een aantal Finnen. Eén van hen was mijn reisgezel, iemand die ik op de vorige raduno had leren kennen en die ook een pupje ging ophalen. De andere Finnen behoorden tot de Finse club. Ook zij konden niet met elkaar door één deur. Ik spreek geen Fins, maar er schijnen toch wat onaardige woorden geuit te zijn, met over en weer verwijten en zelfs bedreigingen.

Maar gelukkig steekt Italië toch met kop en schouders boven alle kynologische kissebisserij uit. Zoals vanouds bestaat er een, nou ja 'gezonde' is de vraag - zie in feite het stukje over de tmc -, rivaliteit tussen 'noord' en 'zuid'. Maar de Zuiderlingen kunnen er onderling ook wat van. Zo was er één fokker totaal niet te spreken over het feit dat het groepje Engelsen ergens anders bij een fokker niet alleen honden ging kijken, maar hem ook aanbeveelt, en eerlijk gezegd helemaal ongelijk geven kan ik hem niet.

Het grootste tumult werd echter veroorzaakt door de keuze van de keurmeester om een Zweedse reu, weliswaar door de eigenaar in Italië gefokt toen hij destijds daar woonde, beste in de open klasse te maken. Dit was totaal tegen de zin en het begrip van een aantal exposanten, die er dan ook geen doekjes omwonden en hun mening meer dan duidelijk tentoonspreidden. Zelfs de voorzitter, tevens specialist-keurmeester, moest eraan te pas komen en uitleg geven over de beslissing. Tot en met na afloop van de show werd er druk 'gediscussieerd' over de kwalificatie. Zo erg zelfs, begrepen wij de volgende dag toen wij bij deze keurmeester op bezoek waren om zijn honden te bekijken, dat hij aangifte heeft gedaan. Wat wel opmerkelijk is, dat ten tijde dat wij bij deze keurmeester op bezoek waren hij een telefoontje ontving en een afspraak maakte voor een lunch de volgende dag - met de eigenaar van de bewuste reu.

Al met al een bijzondere dag en weer heel wat geleerd! 

Eline Jagtenberg