Chiuduno, 14 maart 2010

De eerste Raduno van 2010 is traditiegetrouw in het noorden van Italië, in Chiuduno in de buurt van Bergamo. Als altijd op zoek naar mogelijk goede rastypische dekreuen, besluit ik maar weer eens af te reizen om te kijken wat er wordt ingeschreven. Noord-Italië is op zich niet zo gek ver met de auto: 10 uur rijden en je staat in Milaan, dus voor een dekking goed te doen. En als ik daar dan toch naartoe ga, kan ik meteen de gelegenheid te baat nemen om nog eens wat fokkers te bezoeken.
Mijn eerste afspraak met de BOB van de afgelopen Winnershow loopt helaas op niets uit. Achteraf blijk ik een mail te hebben gekregen met daarin de afmelding, maar die ontvang ik dus als ik al weer terug ben. Aan de ene kant wel jammer, want deze fokker heeft meerdere reuen en ik had graag weer eens een kijkje willen nemen om te zien of ze ook nog wat jongere mogelijkheden heeft. Aan de andere kant weet ik welke lijnen ze fokt en hoeveel inteelt daarin voorkomt. Percentage van rond de 20% zijn eerder regel dan uitzondering en de zo geprezen Winner van afgelopen jaar zit ook op 17%. Om enige vergelijking te geven: recentelijk is besloten door de algemene ledenvergadering van de Raad van Beheer dat directe inteelt in Nederland niet meer is toegestaan (althans geen stamboom meer oplevert), waarbij onder inteelt wordt verstaan een kind x ouder of broer x zus (inteelt = 25%) en een kleinkind x grootouder (inteelt = 12.5%). Een halfbroer x halfzuscombinatie wat eveneens 12.5% inteelt oplevert is (nog) wel toegestaan, omdat het systeem een dergelijk combinatie niet kan controleren. Lang leve de automatisering! Overigens wordt er bij de berekening wel uitgegaan van niet verwante lijnen, anders kom je uiteraard (nog) veel hoger uit, zoals in Italië het geval is, zelfs zonder de genoemde directe inteeltcombinaties.

Enfin, ik kom dus wat te vroeg bij mijn volgende afspraak, hetgeen gelukkig geen probleem oplevert. Hij is geen fokker, maar hij heeft wel 3 reuen. Eén helaas met HD, één zonder stamboom en de derde verwant aan mijn teefje, ze hebben dezelfde grootvader (neef x nicht wordt minstens 3.13% als er geen verdere verwantschappen in de lijn zitten, maar aangezien die er wel zijn, zouden we op het dubbele uitkomen) dus dat doen we maar niet. Gezamenlijk gaan we op bezoek bij wel een fokker, die op dit moment net puppen heeft, die hij aan het uitzwaaien is als we aankomen. Helaas geen geschikte kandidaten, want…. u raadt het al…. verwant en niet van het type waarnaar ik op zoek ben.

Ik rijd terug naar Bergamo, waar ’s avonds het gezamenlijke eten voor leden van de club zal plaatsvinden. Bij het hotel blijken de eerste deelnemers al te zijn aangekomen. De honden worden even uitgelaten en kunnen na uren opgevouwen gezeten te hebben letterlijk de poten even strekken. De borstel gaat eroverheen, tezamen met kilo’s maïzena voor een prachtig wit effect.
Het diner is al vanouds! Met een keur aan antipasti, uiteraard 3 soorten pasta en polenta en heel veel geroosterd vlees toe. Net als in Nederland mag er ook in Italië al lang niet meer gerookt worden in horecagelegenheden. Maar het is behoorlijk koud buiten en menig deelnemer wil eigenlijk wel een sigaretje/sigaartje roken. De deur van het aparte kamertje waar we zitten gaat dicht en wordt van binnenuit geblokkeerd en vrolijk paft iedereen er op los, totdat de serveerster met opgestoken kuif komt binnenzetten door de niet geblokkeerde zijdeur en alle rokers naar buiten dirigeert. Het onschuldig uitgesproken ‘dit is toch de rookkamer’ wordt ferm ontkend; het blijven kwajongens die Italianen. 

De volgende ochtend is de clubmatch. Totaal 50 inschrijvingen is voor Bergamo niet slecht. Voor de verandering wordt de catalogusvolgorde aangehouden. Met de camera in de aanslag volg ik alle reuen op de voet, en aangezien ik tegenwoordig ontdekt heb, hoe je ook een filmpje kunt maken, kan ik ook nog mooi het gangwerk filmen. Dat gangwerk is helaas allerbelabberdst! Of ze lopen de grond in, vallen op de voorhand, tonen weinig stuwing, lopen met korte pasjes en de staart wordt veel te hoog gedragen. Sommige hoofden zijn mooi, maar de constructie laat zeer te wensen over. Iets wat later ook door iedereen bevestigd wordt, die mij vraagt wat ik ervan vond. De teven zijn van opmerkelijk betere kwaliteit, wat erin resulteert dat er ook een teef BOB wordt: Reginella van Carlo Caniglia ingeschreven in de jeugdklas (inteelt slechts 2%!). Beste reu wordt Sansone di Lucus Angitiae (zelfs 0% inteelt, edoch veel van zijn voorouders zijn onbekend). Overige uitslagen vindt u op www.cpma.it 

Na de clubmatch heb ik nog een paar afspraken bij fokkers om ook hun andere honden nog te bekijken. Foto’s op internet zagen er in eerste instantie veelbelovend uit, maar ook hier geen geschikte reuen, helaas. Wat dat betreft moet ik spijtig genoeg onverrichter zake weer naar huis. Desondanks was het weer een aangenaam en interessant weekend met veel Maremmani.

(c) juni 2010 Eline Jagtenberg