La bella figura (St. Iona mei 2009)

Voor het bijwonen van de grootste clubmatch (raduno) van de Italiaanse Maremmaclub die ieder jaar wordt gehouden in Abruzzo ter nagedachtenis aan Sirio di Michele, besluit ik af te reizen naar Rome en St. Iona. 
Het blijkt een hele tour om op het vliegveld de autoverhuur te vinden, met name omdat de lift buiten werking is, en de andere liften aan de andere kant van het gebouw gelegen zijn. Na veel zoeken en lang lopen, vind ik uiteindelijk het bordje van mijn verhuurder, maar als ik dat volg kom ik in de garage uit. Een vriendelijke Italiaan stuurt mij terug, maar onbedoeld helaas de verkeerde kant uit. Ik moet nog één etage hoger, maar vraag mij af ‘hoe’. Ik zie geen trap en geen lift en kom weer uit in de garage! Ietwat ongeduldig krijg ik nogmaals de aanwijzing één etage hoger te gaan, en op mijn vragende blik, volgt een gebaar waaruit ik opmaak, dat de lift zich 10 meter verder om de hoek moet bevinden. Logisch, toch? 
Bij de balie van de autoverhuur staat een Nederlands echtpaar, waarschijnlijk uit hetzelfde vliegtuig als ik, dat eveneens een auto gereserveerd heeft. De man meldt verheugd aan zijn vrouw dat ze een Alfa Romeo meekrijgen, maar hij begint zich steeds meer op te winden, als blijkt dat de auto nog niet klaar is; hij moet gewassen. Geërgerd merkt de man op dat hij de auto toch reeds voor 16.00 uur gereserveerd had en dat het nu al bijna één uur later is. Dus waarom is zijn auto nog niet klaar, en moet hij een kwartier wachten? De baliemedewerkster kijkt hem wat ongelukkig aan, maar degenen die mij helpt aan de balie merkt fijntjes op dat de auto wel degelijk gereed stond om 16.00 uur, maar tja, toen was meneer er niet! En dus hebben ze de auto maar aan iemand anders verhuurd, en nu meneer toch komt opdagen, moeten zij dus expres een andere auto regelen en dat duurt even! Bedremmeld pruttelt de Nederlander nog iets over een vertraagd vliegtuig, maar dat mag niet baten. De Italiaanse eer is in ieder geval weer gered: auto stond klaar, klant was niet op tijd.
Enfin, ik krijg een spiksplinternieuwe Mini Cooper mee met een soort James Bond technologie; er is geen sleutel, wel ‘iets’ dat je ‘ergens’ moet instoppen en dan op een knop drukken om te starten! Ik geloof dat de tijd te kort is geweest om alle snufjes te onderzoeken. Hij snort geluidloos over de Italiaanse snelwegen, maar bezorgt me wel de nodige rugpijn. 
Mijn eerste afspraak is bij een bevriende fokker, waar ik nog een kampioenskruis moet afleveren. Zij was vorig jaar zo attent om mij een aantal maanden haar reu te lenen om te gebruiken voor een nestje, in ruil voor een kampioenschaptitel. Ik had me erg verheugd Zen weer terug te zien, maar hij is helaas een maand eerder plotseling overleden ten gevolge van een maagtorsie. We wisselen de nodige nieuwtjes uit en ik moet uiteraard uitgebreid haar nieuwe reu bewonderen. Op haar herhaaldelijk vragen welke fouten de hond heeft, moet ik het antwoord schuldig blijven – hoewel, ik ben geen keurmeester; het is inderdaad een mooi rastypisch exemplaar met een zeer vriendelijk en sociaal karakter. Het tegenovergestelde van Zen wat dat betreft. Ze heeft Bello Bello, zoals ze hem noemt, ingeschreven voor de clubmatch en vraagt diverse keren of ik hem niet wil showen. Geen probleem natuurlijk en ik vraag mij af of dit de kansen verhoogt of juist verlaagt. 
De volgende dag bezoeken we nog even wat honden in de omgeving en rijden langs de fokker van Bello Bello. Hij wordt tevens showklaar gemaakt, hetgeen inhoudt dat hij karrenvrachten meel in zijn vacht krijgt om mooi wit te worden. Ik vrees het ergste voor mijn huurautootje, maar gelukkig is er een groot laken waarop hij kan liggen, zonder dat het autootje al te vuil wordt.
De avond voorafgaand aan de clubmatch is er altijd een gezamenlijk eten, aangezien sommige exposanten van ver komen en ter plaatse overnachten, zodat we al ’s middags afreizen naar St. Iona. In ons hotel ontmoet ik al één van de keurmeesters van de volgende dag en twee Engelse fokkers en keurmeesters, die ik ook al ken van eerdere clubmatches. Behalve deze mensen en de plaatselijke fokkers zijn er slechts enkele exposanten van ver weg; het totale gezelschap aan tafel bedraagt slechts 20 personen. Niet zo druk als anders dus. Desondanks is het eten er niet minder om. Tafelmanieren zijn blijkbaar niet helemaal aan Italianen besteed, want zodra de eerste schaal van de antipasti op tafel wordt gezet, valt iedereen aan en begint meteen te eten. Het ‘buon appetito’ van één van de tafelgenoten verdwijnt onverstaanbaar in het geroezemoes, laat staan dat iedereen wacht tot alles op tafel staat en iedereen heeft opgeschept. En dat terwijl er toch nog minstens 15 schalen met verschillenden soorten worst, pecorino, gekookte eitjes, boontjes in een saus met spek, gefrituurde kaas, plakjes tomaat, bruschetta, groenten in het zuur en dergelijk volgen, vergezeld van brood en wijn uiteraard. Dus aan de hoeveelheid ligt het niet. De antipasto wordt gevolgd door pasta, met truffelsaus. En daarna een andere soort pasta, met tomatensaus. En daarna nog weer een andere soort gevuld met fijngehakte hazelnootjes. En dan moet het hoofdgerecht nog beginnen! Meestal bestaand uit vlees van de gril, zo ook nu, met frietjes, sla en andere groente. Nee, Italianen gaan niet met honger van tafel. Een kopje koffie met een drankje besluit het diner. Wie denkt voor dit alles een godsvermogen op tafel te moeten leggen, vergist zich; € 22.50 pp. Voldaan lopen we richting hotel en laten Bello Bello nog even uit. Morgen is het zover.

Geen enkele keer dat ik erbij aanwezig was is een raduno ooit op de aangegeven 10.00 uur begonnen, en zo ook nu niet. De ontvangst loopt meestal uit tot minstens een uur of elf, voordat iedereen is ingeschreven en alles geregeld is. Er zijn 2 ringen; Alberto Cuccillato keurt de teven, Sandro Allemand de reuen. Totaal 75 inschrijvingen, minder dan vorige jaren. Conform catalogus wordt begonnen met de kampioensklas, waar bij de reuen slechts 1 inschrijving is. Daarna is het de beurt aan de open klas reuen en moet ik dus de ring in. In totaal 14 inschrijvingen, maar niet allemaal aanwezig; ik geloof een stuk of 10. Het weer verslechtert en ik probeer te schuilen onder een boom, die helaas nog weinig blad heeft, dus helpen doet het niet veel. Bello Bello gedraagt zich uitstekend bij het showen; ik ben tenslotte een vreemde voor hem. Ik laat zijn tandjes zien en zet hem netjes neer. De keurmeester raakt hem met geen vinger aan, geen enkele hond trouwens. Ik loop een rondje op het hobbelige veld en een keer op en neer, en dat was het dan. Als hij alle reuen gehad heeft, bedankt hij de honden met een ZG. Wij mogen blijven. Nu komt het erop aan of we bij de beste vier mogen horen. Degene voor mij wordt bedankt, en dan zijn helaas ook wij aan de beurt. Wel uitmuntend dus, maar niet geplaatst. Jammer, want Bello Bello voldoet toch zeker aan de door de keurmeester gewenste mate van inteelt, op papier althans. Uit het keurverslag blijkt dat volgens de keurmeester het hoofd wat conischer zou mogen, maar verder een keurig verslag: goed oor, oog, gebit, pigment, bone en gangwerk, niets over hoekingen.
Door het keuren in twee ringen en het zelf in de ring staan, kan ik de keuringen van de teven slecht volgen en maar weinig foto’s nemen. Ik concentreer me in eerste instantie op de jeugd- en tussenklas reuen, waar respectievelijk Baldasarre di Casa Caruso en Zagor di Arajani de eerste plaats bezetten. Beste reu wordt uiteindelijke de kampioensreu Pastrano, om mij onduidelijke reden, want hij loopt achter duidelijk onregelmatig. Geen probleem blijkbaar, zoals ik ooit al bij een andere keurmeester heb gemerkt, nota bene in Nederland.
Van de teven kan ik alleen de puppenklas zien, want de lunch komt eraan: meloen met ham, pasta natuurlijk, platgeslagen lam verwerkt tot stoofschotel, toetje, koffie, amaro, alles zit er weer op en aan.
Na de lunch is er nog de prijsuitreiking, waar alle exposanten meestal met hond, maar dat valt dit keer tegen, hun beker komen ophalen. Beste van het ras is uiteindelijk de teef openklas geworden, Sovrana. Voor de geïnteresseerden zijn alle overige uitslagen terug te vinden op www.cpma.it 
Bello Bello is ondertussen al weer huiswaarts gereden; achter op schoot in de auto van de fokker, want die had al drie honden achterin de laadbak van de auto zitten. Hij kijkt misprijzend hoe Bello Bello zonder enige schroom of aarzeling zo hup de auto inspringt. Hij weet vast niet, dat Bello ook binnen in huis mag komen, iets wat bij Italianen absoluut uit den boze is, en sterker nog, volgens mij, op bed bij zijn baasje slaapt. 
Ik blijf nog wat nakletsen met de aanwezigen Engelsen, alvorens richting Rome te rijden, waar ik een hotel heb geboekt, opdat ik de volgende morgen niet in de file sta om mijn vliegtuig te halen. Al met al weer een zeer interessant en leerzaam weekend!
mei 2009 © Eline Jagtenberg