Roma, 2008

Eind september, om precies te zijn in het weekend van 20 en 21, zouden er in Rome maar liefst 3 shows gehouden worden: 1 internationale tentoonstelling, 1 Raduno (= clubmatch) voor Italiaanse rassen en 1 Raduno voor de Maremmano-Abruzzese. Aangezien het voor logé Zen tijd was om weer naar huis te gaan - het Nederlands kampioenschap was inmiddels op zak; de dekking verricht - besloten wij rond deze tijd richting Italië te rijden en één en ander te combineren. Zen gedroeg zich voorbeeldig in de auto en het hotel en heeft heel wat te vertellen aan z'n Italiaanse vriendinnen over z'n 5 maanden durende vakantie en uitstapjes die hij hier gemaakt heeft.
Voordat we naar Rome gingen, bezochten we nog wat toeristieke streken en plaatsjes in Umbria: Piangrande, ondergronds (!) Orvieto, Todi en we kochten ons arm aan zwarte truffel en worsten in Norcia. Ja, u ziet waar de puppennamen vandaan komen.

Voor ons verblijf in Rome kozen we een hotel in de streek van Castelli Romani, vlakbij Castel Gandolfo, u weet wel waar de paus z'n zomerhuisje heeft.
Dankzij mijn passie voor Maremma's, zijn wij al op veel plaatsen in Italië terechtgekomen die niet 123 bij de doorsnee-toerist opkomen, maar met ons navigatiesysteem worden we somtijds via wegen gevoerd die van twijfelachtige toegankelijkheid zijn! Op weg naar het uitgekozen hotel werden wij rechts de heuvel op geleid op een steeds smaller wordend weggetje, dat zich verder versmalde door een aan weerszijden geplaatst muurtje. Mijn timmermansoog zei mij dat de doorgang te smal was voor onze auto, maar hubby spoorde mij aan verder te rijden. Het navigatieapparaat, zo zag ik op het schermpje, voorzag een haakse bocht naar rechts enkele honderden meters verderop. Ik protesteerde, omdat een dergelijk bocht in een zo smalle weg met aan beide zijden een muurtje mij een onmogelijke manoeuvre leek, maar op aandringen reed ik tot vlak voor de versmalling. De ons tegemoet komende Italiaanse wandelaar keek ons aan en gebaarde niet verder te gaan. Hij vroeg waar we heen wilden en toen hij de naam van het hotel hoorde, bevestigde hij dat dit zich inderdaad boven op de heuvel bevond, maar niet op deze manier te bereiken. Ik vreesde achteruit de smalle weg de heuvel af te moeten rijden, maar genereus bood hij aan dat wij konden keren in zijn tuin van het huis dat net naast het weggetje lag. Aanbod dankbaar aanvaard uiteraard.

Enfin, na via een normale weg ons hotel gevonden te hebben en enkele dagen in Rome nog wat bezienswaardigheden bezocht te hebben, was het dan zaterdag zover. Slechts 10 honden van de ingeschreven 19 waren aanwezig. Velen lieten het ook 's middags en zondag afweten, omdat de honden na maanden Italiaanse zon en tegen de 40 graden uit vacht waren. De animo in de ring te verschijnen werd sowieso steeds minder, omdat natuurlijk wel steeds ongeveer dezelfde honden waren ingeschreven en de exposanten ook zo wel zien of hun hond kans maakt. De keurmeester op zondag moest zelfs nog even gaan praten met een aantal exposanten en ze aanmoedigen om toch vooral überhaupt in de ring te verschijnen. Zo staan er dan op de clubmatch uiteindelijk 2 honden in de openklas reuen van de 9 die vermeld worden in de catalogus, hoewel er sowieso 2 foutieve vermeldingen zijn, aangezien het teven betreft. Maar goed, 2 van de 7 is nog steeds niet bijster veel.

Als vanouds wordt er weer hevig geprotesteerd tegen diverse uitslagen. Vooral veroorzaakt door het feit dat kampioenen worden voorbijgestreefd door open klas honden en zelfs jeugdhonden. Saillant detail wellicht dat het ook in Italië kan verkeren: de jeugdklas reu die op zondag de clubmatch wint, krijgt 1 week later een ZG.

Uitslagen: